[kuma]*[90] : หมีโหย

คำเตือนข้างขวด : เอนทรีนี้มีเนื้อหากล่าวถึง Axis Power Hetalia ซึ่งเป็นการ์ตูนที่แต่งขึ้น
และสมมติตัวละครที่มีต้นแบบมาจากประเทศต่าง ๆ ไม่เกี่ยวกับสถาบันหรือบุคคลใด ๆ สำหรับคนที่ความรู้สึกอ่อนไหว หรือรับไม่ได้กับเนื้อเรื่องนี้

กรุณาหลีกเลี่ยง ขอบคุณค่ะ

Fandom :  Axis Power Hetalia
Title       :  The boy who wouldn’t  grow up
Pairing  :  เบย์เอย์ = 3 =
Rate      :  ไม่มีอะไรเลย

The Boy Who Wouldn't Grow Up

ฉันจะยังคงความเยาว์วัยไปตลอดกาล

ฉันจะไม่เปลี่ยนแปลงไปแม้เวลาจะผ่านไปเพียงใด

ฉันยังคงเป็นฉัน

เป็นเด็ก .. ที่ไม่มีวันโต

เพราะฉันคือ .. ปีเตอร์ แพน

.

.

“นี่ อังกฤษครับเล่านิทานให้ฟังได้มั้ย” น้ำเสียงเจื้อยแจ้วเรียกความสนใจจากเขา ร่างของเด็กน้อยนั่งตัวกลมอยู่บนเตียงขนาดใหญ่พิเศษที่ตั้งอยู่กลางห้องนอน เขาได้แต่ยิ้มน้อย ๆ ตอบรอยยิ้มหวานใสที่ส่งมาพร้อมกับดวงตาสีฟ้าที่เจือไปด้วยความคาดหวัง

“เอาสิ อยากฟังเรื่องอะไรล่ะ”

ครั้งนั้นเธอเคยขอให้ฉันเล่านิทานให้ฟัง

“ผมอยากฟังเรื่องปีเตอร์แพน” เด็กน้อยร้องขอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขารู้ดีว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องโปรดของอัลเฟรดแต่ในขณะเดียวกันก็เป็นนิทานที่เขาชอบมาตั้งแต่เด็กเหมือนกัน

“ตอนเดียวเท่านั้นนะ”

ฉันเริ่มต้นเล่า เล่าถึงเด็กชายผู้ไม่มีวันโต ฮีโร่วัยเด็กที่อาศัยอยู่ในเนเวอร์แลนด์ ที่ที่ไกลแสนไกล

“อังกฤษครับ ทำไมปีเตอร์แพนถึงบินได้ล่ะครับ”

“เพราะเขามีความเชื่อน่ะสิ คิดถึงเรื่องสนุก ๆ ที่เด็กเท่านั้นที่จะคิดออก แล้วก็ลอยขึ้นไป”

ฉันเล่าถึงภูติตัวน้อยที่บินไปมาอยู่ข้าง ๆ ปีเตอร์แพน

“แล้วทิงเกอร์เบลมีจริงมั้ยครับ”

“มีสิ เธอมีตัวตนเสมอล่ะ” อาเธอร์พูดด้วยริมฝีปากที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ขณะที่ดวงตาสีเขียวใสมองไปในอากาศ บางครั้งเด็กน้อยก็สงสัยเหลือเกิน ดวงตาของคนตรงหน้าเห็นอะไรที่เขามองไม่เห็นหรือ บางทีอาจจะเป็นคุณนางฟ้าตัวน้อย ๆ ที่อังกฤษเคยพูดถึง

“ทำยังไงผมถึงจะมองเห็นเธอบ้างล่ะครับ”

“ถ้าเธอมีความเชื่อซักวันนึงเธอก็จะเห็นสิ่งพิเศษที่อยู่รอบตัวของเธอเอง”

ฉันเล่าถึงเด็กผู้หญิงที่เปิดหน้าต่างทิ้งไว้

“อังกฤษครับ ถ้าผมเปิดหน้าต่างทิ้งไว้บ้างปีเตอร์แพนจะมาหาผมไหม” คำถามใสซื่อของเด็กน้อยเรียกรอยยิ้มให้ปรากฏบนเรียวปากเขาอีกครั้ง

“บางทีนะ แต่ถ้าเปิดหน้าต่างทิ้งไว้คืนนี้เธอต้องเป็นหวัดแน่ ๆ”

“ก็ปีเตอร์แพนยังมาหาเวนดี้เพราะเธอเปิดหน้าต่างทิ้งไว้เลย”

“นั่นเพราะปีเตอร์แพนมาตามหาเงาต่างหากล่ะ”

“แต่ถ้าผมเปิดประตูไว้ อาเธอร์จะมาหาผมใช่มั้ยครับ”

“เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้วล่ะ”

เพราะฉัน .. เป็นปีเตอร์แพน

ตอนนั้นดวงตาสีฟ้าของเธอหรี่ปรือจนแทบจะปิด ฉันปล่อยให้เธอหลับไป ฉันปล่อยให้เทวดาทรายทำหน้าที่ของเขา นำเอาผงขี้เซาสีทองป้ายลงบนเปลือกตาของเธอ ฉันร้องเพลงลัลลาบายเรียกชื่อนางฟ้าสามองค์ด้วยเสียงกระซิบ พวกหล่อนจะทำให้เธอฝันดีและปกป้องเธอจากราชินีแห่งความมืด

เธอยังไม่ทันฟังเรื่องราวของปีเตอร์แพนจนจบ

แต่นั่นก็ดีมากแล้ว

ไม่มีใครรู้ตอนจบของปีเตอร์แพนนั่นแหละดีแล้ว

เพราะตอนจบปีเตอร์แพนก็มีแต่น้ำตา

ทิงเกอร์เบลไม่ได้อยู่กับเขาตลอดไป

เช่นเดียวกับเวนดี้ ...

.

.

ฉันวอนขอ

ขอให้เธอเป็นเด็กแบบนี้ตลอดไป

แต่เพราะฉันรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

ฉันจึงวอนขอ

กับดวงดาวดวงนั้น

ดวงที่เชื่อกันว่าเป็นเนเวอร์แลนด์

ฉันวอนขอ

ถึงเธอจะเป็นเด็กตลอดไปไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

ฉันขอแค่ได้มองทุกความเติบโตของเธออยู่เคียงข้าง

แต่นั่น .. ก็ทำให้ฉันรู้ดีว่าซักวันเธอจะเติบโตและทิ้งฉันไป

เพราะฉันยังคงเป็นเด็ก แต่เธอกลับเติบโตแล้ว

ซักวันเธอจะทิ้งฉันไว้เบื้องหลัง

เหมือนที่เวนดี้ทิ้งปีเตอร์แพนไป

.

.

วันเวลาล่วงเลยตอนนี้เธอโตเป็นวัยรุ่นแล้ว

ร่างกายของเธอสูงใหญ่ ในขณะที่ฉัน ..

ยังคงเป็นเด็กที่ไม่เติบโตเสียที

บางครั้งที่เหลียวมองเธอ ฉันก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างน่าประหลาด

ฉันไม่อาจหยุดเวลาของเธอได้

ในขณะเดียวกัน ...

ฉันก็ไม่อาจทำให้นาฬิกาของฉันที่หยุดลงแล้ว .. ขยับต่อไปได้เหมือนกัน

เรื่องราวกำลังจะซ้ำรอยเดิม

เวนดี้กำลังจะจากปีเตอร์แพนไป

.

.

ทิงเกอร์เบล ทิงเกอร์เบล

ทิงก์เธอยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า

ทำไมวันนี้เธอถึงไม่ร่าเริงเลยล่ะ

ทำไมเธอถึงไม่บินไปรอบ ๆ ฉันเหมือนเคยล่ะ

นี่ .. พูดกับฉันสิ

นี่ .. ช่วยอยู่กับฉันตลอดไปเถอะนะ

นี่ .. ฉันไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว

นี่ .. ฉันเชื่อในตัวเธอนะ

ทว่า .. สุดท้ายแล้วก็ไม่มีอะไรจีรัง

กว่าจะรู้ตัวว่าเธอเองกำลังจะจากไป

ฉันรู้ดี .. ฉันน่าจะรู้อยู่เสมอ

ไม่ควรจะหลอกตัวเองเลยแท้ ๆ

ถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องทำใจ

เธอเกิดขึ้นจากนกน้อยที่ส่งเสียงร้องไพเราะราวกับระฆัง

คงมีซักวันที่นกน้อยตัวนี้คิดถึงอิสรภาพที่ตัวเองจากมา

ฉันนี่เองที่เป็นคนขังเธอเอาไว้ด้วยสายสัมพันธ์อันจอมปลอม

บางที ... เธออาจจะไม่ชอบมันเลยซักนิด

อย่าห่วงเลย

บินไปเสียเถอะ

เมื่อเธอหมดลมหายใจ ไม่มีอะไรเหนี่ยวรั้งเธอได้อีกแล้ว

อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น

ฉันไม่ได้ร้องไห้

บินไปเสียเถอะ

บินไป

บินออกไปให้เหมือนวันที่เวนดี้จากฉันไป

อย่าอาวรณ์ อย่าสงสาร

จงบินไปตามที่เธอตั้งใจ ไปในที่ที่ฉันเอื้อมไม่ถึง

ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว .. กับความเยาว์วัยอันนี้เถิด

เพราะว่าไม่เคยโต

เพราะว่าพบกับความสูญเสียมามากกว่าใคร

เพราะว่าเคยชินกับการลาจาก

เพราะว่าฉันคือปีเตอร์ แพน

.

.

อัลเฟรดยกยิ้มขื่น ร่างที่สูงใหญ่ขึ้นมากยืนหยัดเข้มแข็งอยู่ตรงข้ามกับตัวเขา ดวงตาสีฟ้าที่แม้จะมองผ่านม่านน้ำฝนก็ยังเป็นประกายมุ่งมั่น เด็กคนนั้น เด็กที่เคยเลี้ยงมากับมือคู่นี้ ... โตแล้ว

เวนดี้โตแล้ว เธอไม่มีทางเหมือนเดิมอีกต่อไป

เขารู้ว่าวันนี้ต้องมาถึงไม่เร็วก็ช้า

แต่ก็หลอกตัวเองเรื่อยมา

บางทีเวนดี้อาจจะรำคาญที่ปีเตอร์แพนทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจเสียด้วยซ้ำ

เด็กคนนั้น .. โตแล้ว

ไม่มีอีกแล้ว

ปีเตอร์แพนมองเวนดี้บินจากไป จากไปจากเนเวอร์แลนด์

ฝนตกหนัก แต่เสียงของนายก็ยังแน่ชัด สะท้อนก้อง กัดกร่อน .. หัวใจดวงนี้

“ถึงยังไงฉันก็เลือกอิสรภาพ”

ทิงเกอร์เบลกำลังจะตายจากไป .. เธอกำลังจะได้อิสรภาพกลับคืนไป

เขาทรุดตัวลงกับพื้น .. น้ำตา ที่ไม่น่าจะมีมาตั้งแต่แรกไหลพรั่งพรู

ทั้ง ๆ ที่น่าจะทำใจได้แล้ว .. รู้ทั้งรู้ ว่าอัลเฟรดจะจากไป

เหมือนเวนดี้

“ทั้ง ๆ ที่เคยยิ่งใหญ่ขนาดนั้นแท้ ๆ”

อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น

จงแข็งใจ และจากไป

อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น

ฉันมี .. ศักดิ์ศรีของฉัน

ถ้าเธอเลือกที่จะจากไป

ก็จงไปซะ

ไปให้ไกล

เวนดี้ออกจากเนเวอร์แลนด์ไป เธอกลับบ้านของเธอที่ลอนดอน

จงหันหลังแล้วเดินจากไป

ปีเตอร์แพนจะไม่เหนี่ยวรั้งเธอไว้

.

.

ปีเตอร์แพนบินไปที่ลอนดอน ไปที่บ้านของเวนดี้

สงครามทำให้เขาต้องกลับมาเจอหน้าอัลเฟรดอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่กำลังพยายามลืมมันไปซะ ตลอดการประชุมอาเธอร์พยายามหลบตาอีกฝ่ายให้มากที่สุด แต่ทุกครั้งที่เห็นแววตาสีฟ้าสดใส .. เขาก็ได้แต่ปวดใจ

มีแต่เขาหรือไง ... ที่เจ็บปวดกับเรื่องวันนั้น

เขาแอบลอบมองเธอผ่านหน้าต่างบานเดิม

รอยยิ้มนั่นยังสดใสเหมือนเดิม แต่ไม่ได้ยิ้มให้เขาแค่คนเดียว

เธอมีความสุขดี .. ในที่ที่เขาเอื้อมไม่ถึง

อัลเฟรดออกความเห็นเกี่ยวกับสงครามที่เขาก้าวเข้ามาร่วม เขากำลังเป็นชาติมหาอำนาจและทุกคนในฝ่ายสัมพันธมิตรล้วนดีใจที่ได้อเมริกามาเป็นพวก

เธอโตแล้ว .. ส่วนฉัน .. ยังย่ำอยู่กับที่

ถึงปีเตอร์แพนจะอยู่ตรงนั้น .. คอยเฝ้ามอง

แต่เวนดี้ที่โตเป็นสาวแล้วกลับลืมเรื่องราววัยเด็กไปเสียเกือบหมดสิ้น

เธอแต่งงานและมีลูก

ส่วนปีเตอร์แพน .. ยังคง

เป็นเด็กชาย .. ที่ไม่มีวันเติบโต

ฉันกับร่างกาย .. และหัวใจดวงนี้

ยังอยู่ที่เดิม .. นับจากวันที่เราเจอกัน

แต่เธอ เปลี่ยนไปหมดสิ้นแล้ว

.

.

ทั้งที่ควรจะชาชิน

เวนดี้เติบโตแล้ว และไม่มีทิงเกอร์เบลอีกต่อไป

ทั้ง ๆ ที่ควรจะเหือดแห้งไปแล้ว

ทำไมกันนะ .. ตาดวงนี้ถึงยังมีน้ำตาอยู่อีก

ทั้ง ๆ ที่ควรจะชินชาไปแล้ว

ทำไมกันนะ .. ดวงใจดวงนี้ถึงยังเจ็บปวดอยู่อีก

ฉันคือ ปีเตอร์แพน เด็กชายที่ไม่มีวันโต

ฉันคือ ปีเตอร์แพน เด็กชายที่อาศัยอยู่ในดินแดนมหัศจรรย์

ฉันคือ ปีเตอร์แพน เด็กชายที่ปราบโจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่

ฉันคือ ปีเตอร์แพน เด็กชาย ... ที่กำลังร้องไห้

ปีเตอร์แพนร้องไห้

สุดท้ายแล้วเวนดี้ก็จากเขาไป

สุดท้ายแล้วทิงเกอร์เบลก็ตายไป

สุดท้ายแล้วนิทานเรื่องนี้ก็มีแต่คราบน้ำตา

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

อ่านแล้ว .. คิดว่าคงรู้นะคะว่าใครเป็นคนเล่าเรื่อง orz

เรื่องนี้นังหมีเอาธีมเรื่องมาจากปีเตอร์ แพน เพราะนังหมีชอบเรื่องปีเตอร์แพนม๊ากมาก

เทียบตัวละคร

ปีเตอร์ แพน  : ท่านอาเธอร์

เวนดี้            : อัลเฟรด (ขอร้องอย่าเพิ่งรับไม่ได้ ฮา)

ทิงเกอร์เบล  :  อาณานิคมของอังกฤษกับอเมริกา (พูดง่าย ๆ ว่าอิสรภาพของอเมริกา)

หลายคนอาจจะไม่รู้ แต่ ปีเตอร์แพนความจริงแล้วเป็นนิทานที่เรื่องเศร้ามาก

สุดท้ายแล้วปีเตอร์แพนก็ไม่ได้อยู่กับเวนดี้ (อันนี้ในการ์ตูนดิสนีย์ก็เห็นว่าเวนดี้แต่งงานมีลูกไป) และในนิยายเองก็มีตอนที่ทิงเกอร์เบลตาย เพราะนางฟ้าเองก็มีอายุขัย ผิดกับปีเตอร์แพนที่จะเป็นเด็กตลอดไป

ซึ่งนังหมีว่า ปีเตอร์ แพนเป็นเด็กที่น่าสงสารมาก

ในนิยายตอนต่อที่นังหมีอ่าน Peter Pan in the scarlet เองแก๊ง lost boy เองก็กลับไปเติบโตมีครอบครัวของตัวเอง เหลือแต่ปีเตอร์แพนที่ยังอยู่ที่เนเวอร์แลนด์ (ตอนจบของดิสนีย์แก๊ง lost boy ก็กลับไปที่ลอนดอนกะเวนดี้)

ตัวละครรับเชิญพิเศษ

เทวดาทราย   : เป็นความเชื่อของฝรั่งเขาว่าเวลาก่อนนอนจะมีคุณเทวดาที่เอาผงทรายที่ทำให้ง่วงนอนมาทาที่เปลือกตา ทำให้ตื่นมาแล้วมีขี้ตาจ้ะ

นางฟ้าสามองค์ : อันนี้เป็นความเชื่อของชาวคริสต์จ้ะ เพลงลัลลาบายมีที่มาจากการกระซิบชื่อของนางฟ้าสามองค์นี้ว่ากันว่า จะเป็นการป้องกันเด็กทารกจากราชีนีแห่งความมืด โดยคุณแม่จะกระซิบชื่อของนางฟ้าสามองค์แล้วพูดคำว่า ลิลิธเอยเจ้าจงหายไป

ราชินีแห่งความมืด : อันนี้ก็ความเชื่อของชาวคริสต์เหมือนกัน เรื่องเดียวกับนางฟ้าสามองค์ ความจริงแล้วราชินีแห่งความมืดมีอีกชื่อว่าลิลิธ ว่ากันว่าผู้หญิงคนแรกที่เกิดขึ้นมาไม่ใช่เอวาแต่เป็นลิลิธ และเธอไม่ได้เกิดขึ้นจากกระดูกซี่โครงของอดัม (ความจริงแล้วเกิดก่อนอดัมเสียอีก) เธอจึงไม่ยอมที่จะเป็นเบี้ยล่างของอดัมทำให้เกิดทะเลาะกันอย่างรุนแรงจนลิลิธหนีออกมาจากเอเดน ขณะที่กำลังเสียใจอย่างสุดซึ้งพระเจ้าเกิดสงสารเลยประทานอำนาจที่จะควบคุมชะตาชีวิตเด็กให้เธอ แต่สุดท้ายก็ไปเป็นราชินีของนรก และคร่าชีวิตเด็กแรกเกิดไปมากมาย พระเจ้าเลยส่งนางฟ้าสามองค์ออกตามล่าเธอ (จึงเป็นที่มาของเพลงลัลลาบายที่พูดถึงข้างบน)

ตำนานข้างบนนังหมีอ่านมานานแล้วจ้ะ ถ้าผิดพลาดอะไร ก็ .. ลืม ๆ มันไปซะ me/โดนตบ

เนื้อเรื่องอาจจะพูดซ้ำไปซ้ำมาจนน่าเบื่อไปซักนิด แต่นังหมีอยากตอกย้ำเรื่องที่อาเธอร์เชื่อว่าตัวเองเป็นปีเตอร์แพน และอัลเฟรดเป็นเวนดี้ ที่สุดท้ายแล้วซักวันนึงเวนดี้ก็จะเติบโตและทิ้งปีเตอร์แพนไปมีชีวิตใหม่

บางครั้งก็รู้สึกว่าอาเธอร์เหมือนปีเตอร์แพนจริง ๆ

โดนเฉพาะส่วนสูงที่แทบไม่ได้งอกขึ้นเลย

ตรงที่ยังคงความเป็นเด็กไว้ตลอดกาล

ค... คราวหน้า ถ้ายังมีอารมณ์ค้าง(?)อยู่จะแต่งตอนของอัลฟ์ต่อ orz

edit @ 10 Mar 2009 17:14:02 by kuma90*

edit @ 10 Mar 2009 17:35:23 by kuma90*

edit @ 10 Mar 2009 18:18:13 by kuma90*

edit @ 10 Mar 2009 21:35:07 by kuma90*