[kuma]*[90] : หมีโหย

แด่ผู้ล่วงลับ

เอนทรี่นี้อุทิศให้แก่บุคคลอันเป็นที่รักผู้กลับเข้าสู่ห้วงนิทรา

.

.

อาม่าเพิ่งเสียค่ะ

เค้าเสียไปเมื่อตีสองของวันจันทร์ที่ผ่านมา  ตอนนั้นเรายังไม่รู้เรื่องหรอก แม่คิดว่าเราหลับไปแล้วเลยไม่ได้ไปปลุก ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วตัวเราเองยังนอนอ่านแฮร์รี่อยู่บนห้องนอน คืนนั้นกว่าจะหลับดึกมาก แต่ก็ไม่มีโอกาสได้รู้

มารู้อีกทีตอนเช้าของวันอังคาร ซักตอนเจ็ดโมงครึ่งแม่มาปลุก ตอนนั้นหงุดหงิดมากเพราะว่านอนไม่พอ

เกือบจะบอกแม่แล้วว่าขอนอนต่อ

แต่แค่ประโยคนี้ประโยคเดียวเท่านั้นแหละที่ทำให้ถึงกับตื่นเต็มตา

“มะ ตื่นได้แล้ว อาม่าเสียแล้วนะ”

ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ยินคำพูดนี้อีกครั้งในวันหยุดอ่านหนังสือสอบ

คราวก่อนอากง(ฝ่ายพ่อ) ก็เสียช่วงสอบเหมือนกัน แต่ความรู้สึกมันผิดกันมาก ครั้งนั้นมันไม่ได้มึนตึงหรืองงชาขนาดนี้ ตอนอากงเสียเพิ่งผ่านมาแค่สองสามปี แต่เราก็ยังจำได้ดีว่าเค้าป่วยมาก่อนหน้านั้น เราได้ไปเยี่ยมเค้าแล้วที่โรงพยาบาล แต่นี่มันผิดกันอาม่าหลับแล้วจากไปเงียบ ๆ คนเดียว

และที่ความรู้สึกผิดกันขนาดนี้เพราะเราโตขึ้นมาเป็นเราส่วนนึงก็เพราะสองมือของอาม่าคนนี้

ตอนเด็ก ๆ อยู่คนละบ้านกะพ่อแม่ เพราะทั้งสองคนต้องทำงาน (ช่วงวิกฤตเศรษฐกิจนั่นแหละ) บางทีก็ออกไปต่างจังหวัดทีละหลาย ๆ เดือน มีอยู่ครึ่งปีที่ไปอยู่กันที่เชียงใหม่ และระหว่างนั้นคนที่เลี้ยงเราขึ้นมาก็คืออาม่ากับอี๊บางคน ตั้งแต่เด็กจนโตขึ้นมาจนถึงตอนนี้เรา เราเคยแยกกับพ่อแม่ (แต่แอบร้องไห้เพราะเหงาด้วยนะ) แต่ไม่เคยแยกกับอี๊ ๆ และอาม่าเลย

มันคือ ความผูกพัน

ตอนที่รู้ครั้งแรก ไม่ได้ร้องไห้เลย ไม่มีน้ำตาซักหยด ยังพูดคุย เล่นกับพ่อได้เหมือนไม่มีอะไร  แต่ตอนที่แม่ใช้ลงไปหยิบจานชามขึ้นมากินข้าวเช้านั่นแหละที่เริ่มจะรู้ตัวจริง ๆ ว่าอาม่าเค้าไปแล้วจริง ๆ

อาม่าของเรานอนอยู่ชั้นล่างเพราะว่าเดินขึ้นบันไดไม่ไหว ตอนที่หยิบจานชามก็เห็นว่าเค้านอนนิ่งบนเตียง ห่มผ้าห่มสูงขึ้นมาถึงอก ซึ่งปกติถ้าเป็นเวลาป่านนี้เค้าต้องลุกขึ้นมานั่งมองเราแล้ว ตอนที่หยิบจานเรากะว่าจะหยิบแล้วขึ้นไปข้างบนเลย ไม่อยากอยู่ต่อ แต่อี๊คนเล็กของเราบอกให้เราไปกราบเท้าอาม่าหน่อย

บอกตามตรงว่าตอนนั้นไม่อยากทำเลย

.

.

ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำเพราะไม่อยากทำ

“แต่ไม่อยากทำเพราะมีคนยืนมองอยู่”

ไม่อยากให้คนมองเวลาแบบนี้

มันไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะให้ใครยืนมอง

สำหรับเราเรื่องแบบนี้อยากทำเงียบ ๆ คนเดียว

เราเป็นคนหัวดื้อมาก ๆ ถ้าใครสนิทกับเราจะรู้ดี

แต่อี๊เรากลับบอกเราว่าตอนนี้แหละ ไม่คิดจะไหว้อาม่าหน่อยหรือไง เมื่อเช้าน้องเธอก็กราบไปแล้วนะ (ก่อนมันไปโรงเรียน)

ตอนนั้นโมโหขึ้นมาเหมือนกัน อี๊เค้าคิดว่าเราไม่อยากไหว้อาม่าจริง ๆ หรือไง

ไม่อยากให้ใครเห็นว่าเราเป็นคนอกตัญญูหรอกนะ แต่เวลานี้มันไม่ใช่จริง ๆ

เราเป็นเด็กที่ไม่ชอบให้ใครเห็นน้ำตา หรือจะทำอะไรตามสิ่งที่คนอื่นสั่งแล้วมันขัดกับความรู้สึกเรา

แล้วเราก็ไม่ชอบมาก ๆ ที่ใครจะมาดูถูกเราด้วยคำพูดแบบว่าเราไม่รักคนในครอบครัว

แต่สุดท้ายเราก็เดินไปที่เตียง

คุกเข่าลงมองหน้าอาม่าอยู่ซักพัก แค่มองนิ่ง ๆ ไม่ทำอะไร

เราไม่เคยเห็นความตายมาก่อน

ไม่เคยสัมผัส

ไม่เคบรับรู้ว่ามันเป็นยังไง

ตอนอากง(ฝั่งแม่)เสีย เรายังเด็กมาก จำอะไรไม่ได้เลย

ตอนอากง(ฝั่งพ่อ)เสีย เราไม่ได้อยู่ดูศพเพราะติดสอบ

ตอนนี้ทุกอย่างอยู่ตรงหน้าเรา

ตอนที่ได้เห็นจริง ๆ มันเป็นความรู้สึกที่ว่า

“หมดแล้ว”

และ

“ว่างเปล่า”

ไม่มีอะไรอยู่ในนั้นแล้ว

อาม่าว่างเปล่าแล้วจริง ๆ และจะไม่ลุกขึ้นมาอีก

เป็นภาพที่มองแล้วรู้เลยว่าเค้าตายแล้ว

อาจจะเป็นตอนนั้นที่เรารู้ตัวจริง ๆ ว่าอาม่าเสียแล้ว

ตอนที่กราบเท้านั่นแหละที่น้ำตาไหลออกมา

เรารีบเดินออกมา คนจีนห้ามไม่ให้น้ำตาถูกตัวคนที่เสียไป แล้วก็ไม่อยากให้อี๊เห็นด้วยว่าเราร้องไห้

.

.

หลังจากขึ้นมาข้างบนเราก็ขลุกตัวอยู่ข้างบน ก็คุยกับพ่อบ้าง เราไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย

แต่ทุกครั้งที่นึกถึงภาพของอาม่าบนเตียงน้ำตาก็จะไหลออกมาเงียบ ๆ ซักพักก็จะหยุดไปเอง

ภาพตอนที่หลับกับตอนที่ตายมันต่างกันจริง ๆ

ความตายมันดูว่างเปล่า เคว้งคว้าง

สำหรับเรามันดูน่ากลัว

เราไม่กล้ามองอาม่านาน ๆ เลยด้วยซ้ำ

ความน่ากลัวของมันอยู่ที่ความว่างเปล่ามากกว่าจะอยู่ที่ตัวร่างหรือวิญญาณ

มันน่ากลัวตรงที่ร่างที่บรรจุวิญญาณมันเหมือนกลายเป็นเปลือกเปล่า ๆ ที่ไม่เหลืออะไรอีก

มันน่ากลัวตรงที่ว่าเค้าไม่ได้มีอะไรเหมือนที่เราเคยรู้จัก

และจะไม่พูดคุยหรือโต้ตอบกับเราเหมือนเดิม

มันดูไม่มีอะไรให้ยึดเหนี่ยวมากเกินไปและกะทันหันจนรับไม่ได้

สำหรับเราอาม่าดูเป็นอาม่าอย่างที่ก่อนจะเสียมานานแล้ว ใจดี ตัวท้วม ๆ อ้วน ๆ (ถึงปีหลัง ๆ จะผอมลงมาก) ไม่ค่อยพูดอะไรเท่าไหร่ แต่จะยิ้มให้เราเสมอ อาม่านั่งเฉย ๆ ที่เตียงมานานแล้ว เพราะเข่าเสียทำให้เดินไม่ได้  นั่งให้เราพูดทักทายก่อนไปและกลับโรงเรียนทุกวัน ไม่เคยคิดว่าจะไม่มีภาพนั้นอีกแล้ว

เมื่อตอนเย็นเราเพิ่งสอบเสร็จกลับมา เดินผ่านที่ที่เคยมีอาม่านั่งอยู่ แล้วก็ได้แต่รีบ ๆ เดินจากไป

.

.

วันอังคารตอนทำพิธีก่อนย้ายอาม่าลงโลง เราเป็นหลานคนเดียวที่ได้ป้อนน้ำอาม่า เพราะพี่สาวกับน้องชายของเราติดสอบ มีเราคนเดียวที่อยู่บ้าน และหลาน ๆ คนอื่นยังมาไม่ถึง ยอมรับจริง ๆ ว่าพิธีศพของจีนน่าเศร้าสำหรับเรามาก มันดูมีความหมายมากเกินไปในหลาย ๆ เรื่อง

เราไม่เคยป้อนอาหารให้อาม่ามาก่อน

เพราะถึงอาม่าจะอายุมากเท่าไหร่ เค้าก็ยังกินข้าวเองได้

สรุปแล้วการป้อนน้ำให้เค้าครั้งแรกก็เป็นครั้งสุดท้ายของเรา

เราไม่อยู่ดูเขาบรรจุอาม่าลงโลง เราไม่อยู่ดูเค้าปิดฝา

เรานั่งอยู่บนห้องตลอดหลังจากที่เค้าตามลงไปป้อนน้ำอาม่าจนกระทั่งรถพาอาม่าไปวัด

เรารู้ว่าญาติบางคนคงไม่พอใจเราเท่าไหร่

บางคนก็คิดว่าเราไม่เสียใจอะไรที่อาม่าจากไป

ถ้าเค้าจะคิดอย่างใจแคบแบบนั้น เราจะห้ามอะไรเค้าได้ ?

.

.

อาม่าเสียไปตอนนอน คงเป็นการจากไปแบบที่สบายที่สุดสำหรับคน ๆ นึงจริง ๆ

จากไปตอนกลางดึก ไม่ได้กินข้าวซักมื้อ แสดงว่าเหลือไว้ให้ลูกหลานมาก ..

แต่เรากลับไม่อยากให้เค้าเสียไปตอนนั้น อย่างน้อยก็อยากจะรู้ตัวว่าเค้าจะไปแล้ว

ความจริงแล้วมันก็ยังมีเรื่องที่เราเสียใจอยู่

บางทีมันอาจจะเป็นสัญญาณก่อนเสียก่อนอาม่าที่เราไม่ได้สนใจด้วยซ้ำ

ตอนเย็นวันจันทร์(ที่อาม่าเสีย) เราเพิ่งกลับจากการสอบวันแรก เราก็ดินผ่านเตียงอาม่าแล้วพูดสวัสดีเหมือนเคย ปกติอาม่าจะใช้เวลาซักพักนึงก่อนที่จะตอบเรา ( อายุ 92 หูค่อนข้างตึงแล้ว)

แต่ครั้งนี้อาม่าไม่ตอบ อาม่านอนตาปรือ ๆ นิ่ง ๆ

เราเองก็คิดว่าอาม่าคงไม่ได้ยิน เลยพูดสวัสดีไปอีกสองรอบ

แต่อาม่าก็ไม่ตอบกลับมาอีก

มันแปลกกว่าวันอื่น ๆ

เราเกือบจะเดินเข้าไปทักอาม่าที่เตียงแล้ว แต่ก็คิดว่าอาม่าคงง่วง ไม่อยากกวนเลยเดินขึ้นห้องไป

.

. 

แล้วคืนนั้น .. อาม่าก็เสีย

มันจะดีกว่านี้มั้ยถ้าเราได้ทักทายเค้าเป็นครั้งสุดท้าย ?

.

.

ช่วงนี้ฝนตกทุกวันเลย

แม่บอกเราว่าอาม่าไปสบายแล้ว

แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าตั้งแต่เช้าวันอังคารที่ฝนเริ่มตก

มันเป็นเพราะ

ฟ้าร้องไห้

ขอบคุณค่ะอาม่า ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง

ขอบคุณที่เลี้ยงหนูมา ดูแลหนูมา

เป็นยิ่งกว่าคำขอบคุณค่ะ

อาม่าขาหลับให้สบายนะคะ

and I know there will be no more tears in heaven. 

24/07/52

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

เอนทรี่นี้ขอมอบเป็นของขวัญก่อนนอนให้แก่อาม่าของเราเอง

ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้ล่วงหน้านะคะ

และเอนทรี่นี้เปิดให้คอมเม้น แต่ถ้าจะให้กำลังใจกันได้โปรด อย่าให้ ดาวเลยนะคะ

ขอให้มันอยู่เงียบ ๆ  ... ขอให้เป็นแค่ความทรงจำก็พอค่ะ

ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมาก ๆ นะคะ

edit @ 25 Jul 2009 01:29:39 by kuma90*